บทที่ 4

หัวใจผมยังคงเต้นโครมครามอยู่ในอกตอนที่วิ่งพรวดพราดออกจากบาร์ ผมหันขวับไปทางซ้าย ไม่เห็นเขา จากนั้นก็หันขวับไปทางขวา แล้วเขาก็อยู่ตรงนั้น เขากำลังเดินไปตามถนนโดยล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง

แม้กระทั่งท่าเดินของเขาก็ยังดูสมบูรณ์แบบและเซ็กซี่ชะมัด

ผมยืนลังเลอยู่ตรงนั้น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

แน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้จริงๆ เฮนรี่? เอาล่ะ ผมจะทำ ผมต้องทำ แต่... ควรทำจริงๆ เหรอ? โอ๊ย ช่างแม่งเถอะ เอาวะ!

ผมออกตัววิ่งตามเขาไป เบียดแทรกผ่านฝูงชน ผมไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเขา เพราะหนึ่งคือผมไม่รู้จักชื่อเขา และสองคือเขาเดินช้ามากจนผมตามทันได้อย่างง่ายดาย

เมื่อตามจนทันในที่สุด ผมก็แตะไหล่เขาเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ ราวกับว่าถ้าสัมผัสเขาเต็มแรงแล้วมือผมจะถูกไฟลวก

"เฮ้"

เขาชะงักฝีเท้าเมื่อถูกสัมผัสและหันหน้ามามองผม ผมลอบสังเกตใบหน้าเขา คาดหวังว่าจะได้เห็นแววตาประหลาดใจ แต่ท่าทีของเขากลับเรียบเฉยสนิท

เขาจ้องมองผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ พระเจ้า ดวงตาของเขาน่ากลัวเป็นบ้า

"เอ่อ... เฮ้ คือ... ผม เอ่อ... อา... อืม..."

พระเจ้าช่วย นี่ผมกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย น่าอายชะมัด

เขามองผมอย่างใจเย็น และยังคงไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

โอเค ผมจะพูดออกไปตรงๆ เลยก็แล้วกัน เอาล่ะนะ

"ข้อเสนอของคุณน่ะ ผมตกลง" ผมโพล่งออกไป เอาล่ะ ผมพูดออกไปแล้ว สองแก้มผมร้อนผ่าวจนแดงก่ำ

เขาจ้องมองผมนิ่งนานราวกับเป็นชาติ สายตาดุดันและยังคงไร้ซึ่งคำพูด นัยน์ตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นแทงทะลุเข้ามาในดวงตาผม มันทอประกายด้วยบางสิ่งที่ผมเรียกไม่ถูก แต่มันทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนไปหมด ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา และเขาอันตราย ผมรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ

แต่พระเจ้า เขาจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ? ปัดโธ่เว้ย พูดอะไรสักอย่างสิคุณ นี่มันยากมากเลยนะสำหรับผมเนี่ย

ยิ่งเขาจ้องผมนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเกลียดตัวเองและนึกเสียใจกับทุกการตัดสินใจในชีวิตที่พาผมมาถึงจุดนี้

เขาพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหน้า เป็นเชิงบอกให้ผมตามไป

เขาเริ่มออกเดินนำหน้า ส่วนผมก็เดินตามหลังเขาต้อยๆ เหมือนลูกหมาผู้ซื่อสัตย์เดินตามเจ้านาย หัวใจยังคงเต้นรัวกระหน่ำซี่โครง

ผมรู้ว่าผู้ชายคนนี้อันตราย ไม่มากก็น้อย และตอนนี้ผมก็กำลังเดินตามเขาไปไหนก็ไม่รู้ เขาอาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องก็ได้ใครจะไปรู้ และตอนนี้เขาก็กำลังหลอกล่อผมไปในที่เปลี่ยวๆ ที่จะไม่มีใครได้ยินเสียงร้องหรือวิ่งเข้ามาช่วยผมได้

แต่ความรุ่มร้อนระหว่างขาของผมมันเป็นฝ่ายชนะ ผมจึงสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ถ้าเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ผมก็ยินดีจะตายด้วยน้ำมือเขา ถือเป็นคำชมซะอีกที่ผู้ชายที่น่าหลงใหลขนาดนี้อยากจะฆ่าผม เอาล่ะ ผมล้อเล่นน่ะ ผมได้แต่ภาวนาขออย่าให้เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องเลย

เบื้องหน้าของเราคือโรงแรมโลเปซที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า กระจกหน้าอาคารสะท้อนแสงสุดท้ายของยามเย็น

เมื่อเราไปถึง เขาก็เดินเข้าไปข้างใน โรงแรมโลเปซเป็นหนึ่งในโรงแรมที่แพงที่สุดในย่านนี้เลยก็ว่าได้ เป็นที่รู้กันดีว่าพวกเศรษฐี คนดัง และผู้ชายกระเป๋าหนักมักจะมาพักที่นี่เวลาเดินทางมาเยือน

แค่ค่าพักที่นี่คืนเดียวก็จ่ายบิลรายเดือนของผมได้สบายๆ ผมรู้เลยว่าเขารวยมาก

ผมคิดว่าเขาจะไปเช็กอินกับพนักงานต้อนรับเสียอีก แต่เขากลับเดินตรงไปที่ลิฟต์แทน ผมเดินตามเขาไปติดๆ

ไม่กี่นาทีที่ต้องอยู่กับเขาสองต่อสองในลิฟต์ตอนที่กำลังขึ้นไปข้างบนนั้นคือนรกชัดๆ เหงื่อผมแตกพลั่ก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ลำคอแห้งผากจนรู้สึกเหมือนขาดน้ำและต้องการน้ำดื่มสักแก้ว

ผมไม่คิดว่าเคยมีผู้ชายคนไหนมีอิทธิพลต่อผมได้ขนาดนี้มาก่อน

ผมลอบมองเขาด้วยหางตา เขาดูผ่อนคลาย สงบนิ่ง เยือกเย็น ราวกับว่าผมไม่ได้ยืนอยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกับเขาอย่างนั้นแหละ

อัตราการเต้นของหัวใจผมพุ่งปรี๊ดทันทีที่ลิฟต์หยุดนิ่ง เสียงกระดิ่งดังขึ้น ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดออก

เขาก้าวออกไป และผมก็เดินตาม

เราเดินไปตามโถงทางเดินท่ามกลางความเงียบสงัด จนกระทั่งเขาหยุดชะงักที่หน้าห้องหมายเลข 456 เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะดึงคีย์การ์ดออกมา

เขาปลดล็อกประตูด้วยคีย์การ์ด เปิดมันออก ก้าวหลบไปด้านข้าง แล้วหันมามองผม ลมหายใจผมสะดุดแผ่วเบาภายใต้สายตาคู่นั้น

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองผม ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ สองก้าว รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินเข้าถ้ำสิงโตด้วยความสมัครใจ

พระเจ้า ผมภาวนาขออย่าให้เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องเลย

เขาเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตู ผมไม่มีเวลาแม้แต่จะมองสำรวจความหรูหราของห้อง หรือชื่นชมวิวและของตกแต่งภายในเลยด้วยซ้ำ เพราะรู้ตัวอีกที ผมก็ถูกเขาดันจนแผ่นหลังกระแทกติดกับบานประตู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่บนใบหน้าผม

"ฟังนะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "ฉันจะไม่ถนอมนายหรอกนะ ฉันจะเย็ดนายให้ยับ... เอาให้เหมือนอีตัวเลย ยังสู้ไหม?"

ผมไม่ลังเลเลยสักนิด

ริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้มอย่างอันตราย นัยน์ตาทอประกายด้วยบางสิ่งที่ผมไม่อาจระบุชื่อได้

"เด็กดี"

จากนั้นริมฝีปากของเขาก็บดขยี้ลงมาบนปากผม

รุนแรง เร่าร้อน และเอาแต่ใจ

รสจูบนั้นดุดันและหิวกระหาย เขาเป็นฝ่ายคุมเกมทั้งหมด ครอบงำทุกวินาที ริมฝีปากของเขาบดเบียดลงมาอย่างจาบจ้วง กดจูบอย่างหนักหน่วง บังคับให้ริมฝีปากของผมเผยอออก

เรียวลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาลึกซึ้ง กวาดต้อนและตักตวงทุกสิ่งทุกอย่าง รสชาติของบุหรี่และแอลกอฮอล์คละคลุ้ง เขาจูบผมอย่างดูดดื่มรุนแรงจนริมฝีปากของผมเริ่มร้อนผ่าวและบวมเจ่อจากแรงบดขยี้

ผมแทบจะหายใจไม่ออกขณะที่เขากลืนกินผม ลิ้นหนาตวัดรุกล้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ครอบครองโพรงปากของผมอย่างสมบูรณ์แบบ

ในที่สุดเขาก็ผละจูบออก แล้วกระชากผมลงไปกองกับพื้น

"ปลดเข็มขัดฉันสิ" เขาสั่ง

หัวใจผมเต้นระรัวขณะที่ทำตามคำสั่ง

หัวเข็มขัดกระทบกันเสียงเบาตอนที่ผมปลดมันออก ซิปถูกรูดลงอย่างนุ่มนวล ผมสอดมือเข้าไปในขอบกางเกงยางยืด แล้วรั้งทั้งกางเกงและชั้นในของเขาลงมาในรวดเดียว

ท่อนเนื้อของเขาดีดผึงออกมา

ใหญ่โต หนักอึ้ง และหนาเตอะ

มันตบเข้ากับหน้าท้องตึงแน่นของเขาก่อนจะตกลงมาอยู่ตรงหน้าผม มันใหญ่โตมโหฬาร ส่วนหัวมีสีเข้มและมันวาว เส้นเลือดปูดโปนพันรอบแก่นกายยาวเหยียดราวกับเชือกที่บิดเกลียว

ผมไม่เคยเห็นควยที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและหิวกระหาย น้ำลายสอขึ้นมาทันที

ผมตวัดสายตาขึ้นมองเขา ริมฝีปากของเขาบิดเป็นรอยยิ้มเยาะ

"ชอบสิ่งที่เห็นล่ะสิ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล "แน่ล่ะว่าต้องชอบ ร่านนักนี่ เอาสิ อมมันเข้าไป"